Pulsa no seguinte enlace para descargar a Folla Parroquial.

FOLLA PARROQUIAL

 

 

 

Domingo XIII do tempo ordinario

Chega o verán e con el cambia o ritmo. Os calendarios baleíranse, as axendas respiran e os corpos piden descanso. A cidade adelgaza de coches e énchese de silencio. E no medio dese paréntese que a cultura contemporánea converteu en sinónimo de desconexión total, cabe preguntarse: tamén descansan o Espírito e o corazón crente?

Hai algo na lóxica do verán que non só é compatible coa fe, senón que pode converterse nunha oportunidade extraordinaria para que esa fe medre, se ensanche e se faga máis fonda. O verán non é unha pausa no camiño cara ao Reino; pode ser, se se vive con intención, un dos seus treitos máis fecundos.

O verán é tamén tempo de persoas. É o agasallo do encontro: das conversas sen présa, das reunións familiares, das amizades que o ano dispersa e que o verán volve reunir. E nisto tamén hai teoloxía. As vacacións devólvenlles a moitos a posibilidade de estar verdadeiramente presentes con quen aman.

Hai realidades que non descansan no verán. A pobreza non colle vacacións. A soidade das persoas maiores agudízase cando os barrios quedan baleiros. As persoas refuxiadas seguen cruzando o Mediterráneo mentres os turistas atravesan ese mesmo mar camiño das illas. O verán pode ser tamén unha invitación a manter vivo o compromiso, aínda que adopte formas diferentes.

En definitiva, a proposta é simplemente non abandonar o esencial. Manter acesa a chama. Deixar que o silencio do verán diga aquilo que o ruído do ano cala. Que o descanso sexa verdadeiramente reparador: non só para o corpo, senón tamén para o espírito. Que o encontro cos demais sexa auténtico. Que a contemplación da creación renove a capacidade de asombro.

Que o compromiso, aínda que adopte formas distintas, non se apague.

 

LECTURA ORANTE DA PALABRA
DOMINGO XIII do tempo ordinario
21 de xuño de 2026

SanFranJaviRadio (pulsa sobre a imaxe)

 

 

Pulsa no seguinte enlace para descargar a Folla Parroquial.

FOLLA PARROQUIAL

 

 

 

Domingo XII do tempo ordinario

A liturxia de hoxe susúrranos unha verdade fonda e vibrante: o "ADN misioneiro". Non é algo que facemos, é o que latexa en nós. Non é un engadido, senón a pegada de Deus nas nosas células, o propio ritmo da nosa respiración espiritual.

Mateo 10, 26-33 é unha parte central do chamado Discurso Misioneiro, un dos cinco grandes discursos cos que Xesús ensina sobre o Reino dos Ceos. Máis ca ofrecer simples instrucións para a misión, este texto é un ensino destinado a fortalecer os discípulos e animalos a manterse fieis ante as dificultades e a persecución.

A misión dos discípulos durante a actividade de Xesús en Galilea estaba dirixida ao pobo de Israel. Os enviados eran persoas sinxelas —como pescadores, xornaleiros ou pastores— que actuaban baixo a autoridade de Xesús. Porén, o Evanxeo de Mateo reflicte tamén a realidade das primeiras comunidades cristiás, probablemente situadas en Siria ou en Antioquía a finais do século I.

 

LECTURA ORANTE DA PALABRA
DOMINGO XII do tempo ordinario
21 de xuño de 2026

SanFranJaviRadio (pulsa sobre a imaxe)

 

 

Pulsa no seguinte enlace para descargar a Folla Parroquial.

FOLLA PARROQUIAL

 

 

 

Domingo XI do tempo ordinario

Tras o fulgor litúrxico da Santísima Trindade e do Corpus Christi, retomamos o ritmo do Tempo Ordinario non como un descanso, senón como o despregamento da súa forza profética no cotián. Este Domingo XI sitúanos no corazón do Evanxeo de Mateo (Mt 9, 36 – 10, 8), marcando un punto de inflexión estratéxico. É o paso do anuncio á acción liberadora, da proposta teórica ao envío práctico.

Este texto actúa como pórtico de entrada ao segundo dos cinco grandes discursos doutrinais que vertebran a obra de Mateo, o denominado Discurso Misioneiro ou Apostólico, centrado na natureza, o estilo e o alcance da misión da Igrexa no mundo. Mateo 9, 36 – 10, 8 marca un xiro clave no Evanxeo de Mateo: Xesús pasa de actuar só (caps. 5-9) a delegar a súa autoridade nunha comunidade de discípulos organizada para continuar a súa misión.

Xesús ensinou, curou e percorreu vilas e aldeas. E o que ve fáiselle insoportable ao corazón: xente esgotada, desorientada, «como ovellas sen pastor». Non unha multitude abstracta, senón persoas concretas con vidas rotas. Ante isto, Xesús compadécese, chama os Doce, dálle a súa propia autoridade e envíaos. É un xesto radical: aquilo que recibiu do Pai, compárteo. A misión non é dun só, senón dunha comunidade.

E como se concreta hoxe ese envío? Xesús resúmeo antes de dar instrucións: na compaixón. Ese sentimento de «estremecemento do corazón» de Xesús é o modelo que está detrás de todo o que fai a Igrexa, e maniféstase especialmente en dous xestos moi concretos: abrir a porta e compartir a mesa.

Hoxe, nun mundo roto e polarizado, a hospitalidade e a comensalidade son xestos que apostan pola cultura do encontro: o lugar sinxelo e concreto onde o Reino de Deus se fai tanxible.

 

LECTURA ORANTE DA PALABRA - DOMINGO XI do tempo ordinario - 2026

SanFranJaviRadio (pulsa sobre a imaxe)

 

 

Pulsa no seguinte enlace para descargar a Folla Parroquial.

FOLLA PARROQUIAL

 

 

 

Domingo de Corpus

Celebramos unha festa que nos toca o corazón: o Corpus Christi. No fondo, é como un eco daquela Xoves Santo. É volver sentarnos á mesa, entre penumbras, para lembrar o don da Eucaristía. Pero non como un rito afastado, senón como a aperta de Alguén que prometeu non deixarnos sós no camiño.

Xesús faise presente no cotián, na fraxilidade do pan, para que aprendamos a acoller o seu amor sen medo, coas mans abertas. E aí está o verdadeiro reto que se nos formula hoxe: non quedarmos só na adoración, senón converternos nós mesmos nese pan.

Xoán trasládanos á sinagoga de Cafarnaún para ofrecernos unha teoloxía de grande altura, onde Xesús aparece como luz, auga e, sobre todo, como a Palabra feita carne. Xn 6, 51-58 recorda o maná do Éxodo, aquel alimento do deserto que non deixaba de ser unha solución temporal, un sinal pasaxeiro. Fronte a el, sitúa a Xesús: o novo e definitivo maná. Xa non estamos ante o simple alivio dunha fame física que regresa ao pouco tempo; estamos ante o alimento que nos comunica a vida eterna.

 

LECTURA ORANTE DA PALABRA - DOMINGO de Corpus - 2026

SanFranJaviRadio (pulsa sobre a imaxe)

 

 

Pulsa no seguinte enlace para descargar a Folla Parroquial.

FOLLA PARROQUIAL

 

 

 

Domingo da Trindade

Hoxe celebramos a Santísima Trindade, lembrándonos que Deus, no seu misterio máis íntimo, non é un ser solitario, senón unha familia. El é pura comunicación e Amor: un Amor que nos crea como fillos, nos une como irmáns e nos envía por todo o mundo da man do seu Espírito.

Os versículos 16 ao 18 de Xoán 3 son o corazón da mensaxe de Xesús na súa famosa conversa con Nicodemo. Lonxe de ser un texto antigo ou académico, esta pasaxe é un reflexo da nosa propia busca de sentido.

�s veces perdémonos en abstraccións sobre o Deus «un e trino», tratándoo como un problema de aritmética celestial. Pero a Trindade é, ante todo, a revelación de que Deus é un «nós».

� luz da autocomunicación divina —esa idea de que Deus se dá a coñecer dándose a si mesmo—, comprendemos que só somos verdadeiramente persoas cando saímos da nosa burbulla. O «outro» non é un espectador da miña vida nas redes sociais; é o lugar sagrado onde a miña humanidade medra.

 

LECTURA ORANTE DA PALABRA - DOMINGO da Trindade - 2026

SanFranJaviRadio (pulsa sobre a imaxe)

 

 

Pulsa no seguinte enlace para descargar a Folla Parroquial.

FOLLA PARROQUIAL

 

 

 

Domingo de Pentecoste

Hoxe non é un día calquera no noso calendario do corazón. Celebramos Pentecostés. É a festa do Espírito, esa presenza sutil pero tenaz que, moitas veces de forma calada e sen facer ruído, vai tecendo as nosas vidas por dentro. Por iso estamos hoxe aquí, reunidos. Porque o Espírito prefire atoparnos en comunidade, alí onde a fe se comparte e os ombreiros se achegan. En medio das nosas rutinas e das nosas buscas, o Señor convócanos para lembrarnos que non estamos orfos.

A festa de Pentecostés insírese no trasfondo da festa xudía das Semanas. No seu estrato máis antigo, esta festividade estaba ligada á recolección agrícola e ás primicias, «festa da colleita». Co tempo, a tradición espiritualizou esta data para conmemorar a Alianza no Sinaí e o don da Torá. Lucas utiliza esta festa no libro dos Feitos para mostrar que o Espírito Santo é a nova forza que dá vida e renova a comunidade cristiá. O texto de Feit 2, 1 subliña que o Espírito descende sobre «todos» os alí reunidos. Este acontecemento empurra a comunidade fóra do «cenáculo» cara á esfera pública, superando o exclusivismo para abrazar unha misión universal.

Paulo ilustra a unidade orgánica da Igrexa: un só corpo con moitos membros, bautizados nun mesmo Espírito. Esta perspectiva de distribución e unidade atopa o seu cumio na tradición xoánica, onde o Espírito se presenta como alento creador. Estas tres visións —a de Lucas, a de Paulo e a de Xoán— conflúen nun mesmo punto: entender a Igrexa como unha comunidade de irmáns.

Pentecostés é o convite a volver ao seo do Pai, onde o lume xa está acendido para nós. Non podemos quedar indiferentes. Deixa que o Paráclito te abrace, que desinstale os teus prexuízos e que sopre sobre as túas historias rotas ata que volvan ter sentido. É hora de deixar de resistirse; é hora de permitir que o vento nos leve exactamente a onde o mundo máis nos necesita.

 

LECTURA ORANTE DA PALABRA - DOMINGO de Pentecoste - 2026

SanFranJaviRadio (pulsa sobre a imaxe)

 

 

Pulsa no seguinte enlace para descargar a Folla Parroquial.

FOLLA PARROQUIAL

 

 

 

Domingo da Ascensión

Hoxe, con toda a Igrexa, celebramos a festa da ASCENSIÓN. Non se trata dunha simple despedida, senón do comezo dun novo modo de presenza do Señor Xesús. O momento en que Xesús deixa de camiñar xunto a nós para comezar a camiñar “en� nós. Non celebramos unha ausencia, senón unha presenza que se muda ao cotián, ás nosas mans e ás nosas fendeduras, confiándonos un proxecto que precisa latir na terra.

No Evangelio de Mateo —écrito cara ao ano 85 para unha comunidade que sufría o desgarramento da ruptura coa sinagoga e buscaba desesperadamente a súa identidade—, o regreso a Galilea é o regreso ao fogar do corazón. Galilea é o espazo da «primeira chamada», da vida cotiá. O mensaxe é que a Deus xa non se lle busca mirando ás nubes, senón no traballo, na casa, no hospital, ou facendo a cola no supermercado. É dicir, non é unha ausencia, senón unha presenza totalmente cotiá.

Esta paradoxa revela que o proxecto de Deus debe facerse realidade no barro e na vida. Xesús elévase non para afastarse a unha galaxia afastada, senón para facerse omnipresente na nosa febleza, superando as limitacións da física e do tempo.

 

LECTURA ORANTE DA PALABRA - DOMINGO da Ascensión - 2026

SanFranJaviRadio (pulsa sobre a imaxe)

 

 

Pulsa no seguinte enlace para descargar a Folla Parroquial.

FOLLA PARROQUIAL

 

 

 

Domingo VI de Pascua

Entramos xa na recta final do tempo de Pascua e o Evanxeo deste domingo tráenos unha das promesas máis fermosas de Xesús: non estades sós. O Espírito que Él nos envía non é un consolo de emerxencia. É presenza real, compañeiro de camiño, forza interior para os días difíciles e para os ordinarios. Hoxe, celebramos o D�A-PASCUA do ENFERMO.

Non podemos esquecer a presenza dos enfermos e enfermas entre nós, os máis próximos e coñecidos, así como tamén os máis afastados e descoñecidos e que merecen o noso maior interese. Lemos o discurso de despedida de Xesús no Evanxeo de Xoán, centrando no Espírito Santo como o defensor que impide a orfandade dos crentes. Para os discípulos, a partida do Mestre séntese como un desgarro, un baleiro. Con todo, na linguaxe do Evanxeo de Xoán, esta despedida non é un portazo, senón un umbral. Xesús transforma a angustia da perda na forza dunha promesa.

 

LECTURA ORANTE DA PALABRA - DOMINGO VI de Pascua - 2026

SanFranJaviRadio (pulsa sobre a imaxe)