Domingo XIII do tempo ordinario

Domingo XIII do tempo ordinario

Chega o verán e con el cambia o ritmo. Os calendarios baleíranse, as axendas respiran e os corpos piden descanso. A cidade adelgaza de coches e énchese de silencio. E no medio dese paréntese que a cultura contemporánea converteu en sinónimo de desconexión total, cabe preguntarse: tamén descansan o Espírito e o corazón crente?

Hai algo na lóxica do verán que non só é compatible coa fe, senón que pode converterse nunha oportunidade extraordinaria para que esa fe medre, se ensanche e se faga máis fonda. O verán non é unha pausa no camiño cara ao Reino; pode ser, se se vive con intención, un dos seus treitos máis fecundos.

O verán é tamén tempo de persoas. É o agasallo do encontro: das conversas sen présa, das reunións familiares, das amizades que o ano dispersa e que o verán volve reunir. E nisto tamén hai teoloxía. As vacacións devólvenlles a moitos a posibilidade de estar verdadeiramente presentes con quen aman.

Hai realidades que non descansan no verán. A pobreza non colle vacacións. A soidade das persoas maiores agudízase cando os barrios quedan baleiros. As persoas refuxiadas seguen cruzando o Mediterráneo mentres os turistas atravesan ese mesmo mar camiño das illas. O verán pode ser tamén unha invitación a manter vivo o compromiso, aínda que adopte formas diferentes.

En definitiva, a proposta é simplemente non abandonar o esencial. Manter acesa a chama. Deixar que o silencio do verán diga aquilo que o ruído do ano cala. Que o descanso sexa verdadeiramente reparador: non só para o corpo, senón tamén para o espírito. Que o encontro cos demais sexa auténtico. Que a contemplación da creación renove a capacidade de asombro.

Que o compromiso, aínda que adopte formas distintas, non se apague.