Domingo XI do tempo ordinario

Domingo XI do tempo ordinario

Tras o fulgor litúrxico da Santísima Trindade e do Corpus Christi, retomamos o ritmo do Tempo Ordinario non como un descanso, senón como o despregamento da súa forza profética no cotián. Este Domingo XI sitúanos no corazón do Evanxeo de Mateo (Mt 9, 36 ? 10, 8), marcando un punto de inflexión estratéxico. É o paso do anuncio á acción liberadora, da proposta teórica ao envío práctico.

Este texto actúa como pórtico de entrada ao segundo dos cinco grandes discursos doutrinais que vertebran a obra de Mateo, o denominado Discurso Misioneiro ou Apostólico, centrado na natureza, o estilo e o alcance da misión da Igrexa no mundo. Mateo 9, 36 ? 10, 8 marca un xiro clave no Evanxeo de Mateo: Xesús pasa de actuar só (caps. 5-9) a delegar a súa autoridade nunha comunidade de discípulos organizada para continuar a súa misión.

Xesús ensinou, curou e percorreu vilas e aldeas. E o que ve fáiselle insoportable ao corazón: xente esgotada, desorientada, «como ovellas sen pastor». Non unha multitude abstracta, senón persoas concretas con vidas rotas. Ante isto, Xesús compadécese, chama os Doce, dálle a súa propia autoridade e envíaos. É un xesto radical: aquilo que recibiu do Pai, compárteo. A misión non é dun só, senón dunha comunidade.

E como se concreta hoxe ese envío? Xesús resúmeo antes de dar instrucións: na compaixón. Ese sentimento de «estremecemento do corazón» de Xesús é o modelo que está detrás de todo o que fai a Igrexa, e maniféstase especialmente en dous xestos moi concretos: abrir a porta e compartir a mesa.

Hoxe, nun mundo roto e polarizado, a hospitalidade e a comensalidade son xestos que apostan pola cultura do encontro: o lugar sinxelo e concreto onde o Reino de Deus se fai tanxible.